Upcomming tentoonstelling Féderation International Culturelle Féminine 4 november 2018

 

Udona Boerema 2 sept. t/m 7 okt.

zondag 02 september 2018

Udona Boerema

 

geboren 1982 te Groningen

afgestudeerd Aki 2007 professie schilderen tekenen en grafiek

woon/werkzaam Twente

 

gerepresenteerd door Gray contemporary Houston Texas

 

http://graycontemporary.com/index.html

 


en eventueel nog een stukje tekst over mijn werk:

 

De ervaring die ik had toen ik voor het eerst vanuit het vlakke een berglandschap in reed met mijn ouders,; aan de horizon was een grijs vergezicht, en steeds dichterbij naderend doemde een massief statig geheel op, grijs, zwart, groen, en bruin.

Dat was mijn eerste ervaring met bergen, de haast onvoorstelbare hoogte, en dan weer een inmense diepte bij een dal, ook niet goed wetend wat de omvang van het geheel precies inhoud, of wat nu voor of achter is omdat mijn ogen moeite hadden om te focussen op het geheel.

Een gevoel dat buiten mijn tastbare en visuele zintuigen ging, en een enorm effect op mij had en nog steeds heeft.

 

Nederland is bepaald niet rijk aan bergen, wel aan wolken.

Ik ben opgeroeid in oost Groningen, rijk aan vlakke vergezichten, van waaruit je in de verte de wolken ziet binnendrijven tegen een strak blauwe hemel, witte, dunne zijdeachtige wolken en grote stapelwolken, met donkere basis en witte vlanken.

Vanuit mijn herinnering, zijn deze wolken als bergketens die over het landschap drijven en grote schaduwen achterlaten op de landerijen.

Wanneer je dan voor het eerst op een bewolkte dag door de bergen rijdt en dan een combinatie van die twee hebt, wanneer de wolken en bergen samenkomen, vaste vormen en vluchtige ijle vormen, dan weet je niet meer wat je ziet, het lijkt of wolken transformeren naar bergen en bergen oplossen in wolken.

Dat vluchtige probeer ik op te roepen in mijn werk, geen details, maar wel transparantie en gelaagdheid,.

 

De ideen hiervoor ontstaan in mijn hoofd, meestal is dit een vorm en een kleur.

Voor deze vorm zoek of maak ik een passend frame om linnen over op te spannen, en meestal span ik meerdere doeken op, dit om mijzelf de vrijheid te gunnen fouten te maken, en om nieuwe beelden meteen uit te voeren.

 

Ik ben dan een periode fysiek actief met opspannen en prepareren. Daarna drogen, nog even een paar dagen wachten om nog eens goed naar de lege doeken te staren, ik moet zeker weten dat hetgene wat ik in mijn hoofd zie nog daar is en of alles gevoelsmatig nog klopt.

Wanneer dat het geval is zet ik mijn “mentale” compositie over op de drager.

 

Ik vind dat nog het spannendst en ook confronterend, de vorm is dan visueel werkelijk daar, en dan kan ik het niet meer negeren of wegstoppen, beelden om over na te denken.

De werken moeten dan wederom goed drogen, en dan begint het hele proces van het kijken en wachten weer opnieuw, tot op het moment dat het af is.

 

Wanneer is iets af, de ene keer weet en zie ik al heel duidelijk wanneer iets af is, ik heb dan een gevoel van herkenning, een deze ervaring heb ik eerder gehad. (een soort van deja-vu gevoel)

Soms heb ik die ervaring niet meteen, en probeer ik er na een aantal dagen of soms weken opnieuw/objectief naar te kijken, en vaak weet ik dan wel, en is het af, of ik kijk het af, of ik werk er nog verder aan..


Terug naar het overzicht